τα τέλη του ’90 έπαιζε στην τηλεόραση μια αμερικανική σειρά που λεγόταν «Early Edition». Ηταν αυτοτελή επεισόδια με την ίδια πάντα πλοκή: Μυστηριωδώς ο πρωταγωνιστής έπαιρνε στα χέρια του την εφημερίδα της επόμενης ημέρας και έτσι είχε κάποιες ώρες στη διάθεσή του για να αποτρέψει το κακό που έβλεπε στο πρωτοσέλιδο. Δυστυχήματα ήταν συνήθως. Μεγάλες καταστροφές. Η σειρά ήταν της πλάκας, αλλά τι ιδέα ε; Υπάρχει άνθρωπος στη χώρα που δεν έχει «τρέξει» τα γεγονότα στο μυαλό του με άλλη κατάληξη; Κάποιος από όλους, λέει, καταλαβαίνει τι έχει γίνει και σταματά τα τρένα. Και μπαίνει ο καθένας στη γραμμή του, και λίγη ώρα μετά τα παιδιά κατεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη νυσταγμένα, χαρούμενα και φορτωμένα με τάπερ και φρεσκοπλυμένα ρούχα από το πατρικό. «Μάνα, έφτασα, όλα καλά» κι ούτε υποψία του θανάτου που καραδοκούσε λίγα χιλιόμετρα παρακάτω.

Χανόμαστε στην εμβοή που αφήνουν η καταστροφή, ο θάνατος, οι φωτογραφίες και οι ιστορίες των θυμάτων ανακατεμένες με τις κραυγές των γονιών τους, τις μαρτυρίες και τις φωνές των περισσότερο ή λιγότερο ειδικών που επιστρατεύουμε σε κανάλια και ραδιόφωνα μπας και καταλάβουμε τι έγινε. Πίσω από τους – όχι εντελώς αβάσιμους – αφορισμούς του τύπου «ζούμε από τύχη», υπάρχουν πράγματα που καλούμαστε να ξαναδούμε: Η πρόληψη.

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Μπορείτε να συνδεθείτε από εδω

Πηγή: tovima.gr