Συγκλονιστικές στιγμές ζουν οι εφημέριοι των κοιμητηρίων της Βόρειας Ελλάδας που καλούνται καθημερινά να τελέσουν τις εξόδιες ακολουθίες και τους ενταφιασμούς των ανθρώπων που νόσησαν από κορωνοϊό και τελικά έχασαν τη μάχη της ζωής. Οι ώρες και τα λεπτά που ζουν οι ιερείς με τους συγγενείς των θυμάτων είναι δραματικές.

Στο κοιμητήριο της Θεσσαλονίκης, εκεί κοντά στη Νέα Ελβετία, τα όσα εκτυλίσσονται δεν μπορούν να περιγραφούν με λέξεις… «Ξέρετε τι είναι να κηδεύεις έναν νέο άνθρωπο 48 ή 50 χρόνων; Να έχεις κοντά σου τη μάνα του που επί μέρες δεν μπόρεσε να δει το παιδί της, δεν του κράτησε το χέρι την ώρα του πόνου του, δεν το αγκάλιασε, δεν το φίλησε, δεν μπόρεσε ούτε ακόμη και να το νεκροφιλήσει; Κι εσύ ο πνευματικός, ο ιερέας, να μην μπορείς να την ασπαστείς; Να την αγκαλιάσεις για να πάρεις λίγο από τον πόνο της;» λέει περιγράφοντας τα όσα ζει καθημερινά στο νεκροταφείο ο προϊστάμενος του κοιμητηριακού ναού της Αναστάσεως του Κυρίου πρωτοπρεσβύτερος Μηνάς Βασάκος.

Στα 12 χρόνια που υπηρετεί στο κοιμητήριο ο πατήρ Μηνάς δηλώνει ότι έχει ζήσει πολλές δύσκολες και τραγικές στιγμές. «Αυτό όμως που ζούμε», περιγράφει, «δεν μπορούσε κανένας να το φανταστεί».

Περισσότεροι οι νέοι

Στα 63 του χρόνια ο ιερέας καλείται μαζί με τους άλλους δύο ιερείς που υπηρετούν στο νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης να κηδεύσουν 7, 8, 9 και 10 άτομα καθημερινά που πέθαναν από κορωνοϊό.

«Τα 2/3 είναι νέοι άνθρωποι. Ομως και οι γιαγιάδες μας και οι παππούδες μας που φεύγουν είναι ψυχές που στις τελευταίες τους στιγμές, αντί να έχουν δίπλα τους τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, φεύγουν μόνοι, μόνο με τη βοήθεια των γιατρών και των νοσηλευτών, αλλά ο δικός τους άνθρωπος δεν είναι εκεί για να τους δώσει λίγο κουράγιο, χωρίς την ευλογία του ιερέα τους.

Και οι συγγενείς τους, το βλέπεις, το ακούς, δεν αντέχουν αυτό το γεγονός: ότι δεν στάθηκαν δίπλα τους. Και το φέρετρο ακόμη είναι κλειστό και τυλιγμένο με ζελατίνη. Τους ενταφιάζουμε στην άκρη του κοιμητηρίου. Πώς να το αντέξουν αυτό οι συγγενείς;».

Μάθημα ζωής

Στα 12 χρόνια που υπηρετεί στο κοιμητήριο ο πατήρ Μηνάς δηλώνει ότι έχει ζήσει πολλές δύσκολες και τραγικές στιγμές. «Αυτό όμως που ζούμε», περιγράφει, «δεν μπορούσε κανένας να το φανταστεί». Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας του ίδιου, όπως λέει, «γίνομαι ένα με αυτούς τους ανθρώπους. Τους βλέπεις αμίλητους.

Τα όσα βιώνουν και βιώνουμε δεν περιγράφονται με λόγια, είναι μάθημα ζωής. Λυπηρό. Οδυνηρό. Τραγικό, αλλά μάθημα ζωής για όλους και κυρίως για όσους δεν πιστεύουν στον κορωνοϊό. Αυτοί δεν πιστεύουν σε τίποτε. Ούτε στην ιατρική και στους γιατρούς, ούτε στην αυτοθυσία των νοσηλευτών, ούτε στο δράμα των ανθρώπων».

Κόσμος ανήσυχος

Την ίδια ώρα, η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης καλείται να στηρίξει τους πιστούς και τους ιερείς της. Ο αρχιμανδρίτης Βαρνάβας Γιάγκου, υπεύθυνος Νεότητας της Μητρόπολης, εξιστορεί στο «Βήμα» τα όσα βιώνει και μοιράζεται με τους πιστούς. «Νοσοκομεία γεμάτα ασθενοφόρα, ταξί νεκροφόρες, κόσμος ανήσυχος, σιωπηλός, γιατροί, νοσηλευτές εξαντλημένοι όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Υπάρχει μια εκρηκτική σιωπή που σου γεννά αίσθηση αδιεξόδου. Κόσμος που δεν τον άγγιξε ακόμη ο ιός προσπαθεί να αμυνθεί, πολλές φορές αρνούμενος την πραγματικότητα.

Σε αυτές τις καταστάσεις είμαστε όλοι καλεσμένοι να στηρίξουμε και να στηριχτούμε. Και αυτό κάνουμε αυτές τις ώρες. Οχι όπως μάθαμε με τη σωματική εγγύτητα, αλλά με τον λόγο, την ενίσχυση, την προσευχή. Χρειάζεται να μάθουμε τον λόγο που συμβαίνουν όλα αυτά. Για να βρούμε το νήμα της θεραπείας. Να πάψουμε να επιδιώκουμε την απάτη της παντοδυναμίας και να καλλιεργήσουμε την αγάπη. Εκκλησία δεν είναι μόνο η Θεία Λειτουργία αλλά και η συνέχειά της, να λειτουργούμε την αγάπη, την ελπίδα και την παρηγοριά σε κάθε άνθρωπο που μας χρειάζεται».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από

Πηγή: tovima.gr